ما در برنامه نويسی نياز به خانه های حافظه داريم. در تعريف خانه حافظه بايد نام و نوع اطلاعاتی که در آن قرار می گيرد معين شود.

نام متغيير      نوع داده ;

int           i1,i2,index;

دستور فوق سه خانه حافظه با نامهای i1 وi2 وindex از نوع اعداد صحيح تعيين می کند، يعنی در هر کدام از خانه های حافظه فوق می توان يک عدد صحيح در بازه 32767 تا 32768- قرار داد. نوع داده int به دو بايت حافظه نياز دارد.

نکته :

·       هر خط دستور زبان ++C به ; ختم می شود.

·       برای نام گذاری خانه های حافظه فقط می توان از حروف، اعداد و ... استفاده کرد و نيز حرف اول نام يک متغير بايد يک حرف باشد. به عنوان مثال نامهای 1test و test!num و mark.1 اسامی غير مجاز می باشند.

·       بين حروف نام متغير نمی توان از کاراکتر فاصله استفاده کرد.

·       زبان ++C دارای تعدادی کلمات کليدی است که نمی توان از اين کلمات به عنوان نام متغير استفاده کرد. کلمات کليدی زبان ++C عبارتند از:

asm

auto

break

case

cdecl

char

class

const

continue

_cs

default

delete

do

double

_ds

else

enum

_es

extern

_export

far

_fastcall

float

for

friend

goto

huge

if

inline

int

interrupt

_loadds

long

near

new

operator

pascal

private

protected

public

register

return

_saveregs

_seg

short

signed

sizeof

_ss

static

struct

switch

template

this

typedef

union

unsigned

virtual

void

volatile

while

   

·       زبان ++C نسبت به حروف حساس است يعنی بين حروف کوچک و بزرگ تفاوت قائل می شود. در اين زبان تمام کلمات کليدی با حروف کوچک نوشته می شوند، به عنوان مثال short يک کلمه کليدی می باشد ولی SHORT يا shoRT کلمات کليدی نيستند. توصيه می شود که تمام برنامه های اين زبان با حروف کوچک نوشته شوند.

در زبان ++C چهار نوع داده اصلی وجود دارد که عبارتند از :

1- char : اين نوع داده برای ذخيره داده های کاراکتری مانند 'a' ، '1' ، '.' به کار می رود و بازه قابل قبول آن از 128- تا 127 می باشد. در حقيقت خانه های char  نيز از نوع اعداد صحيح می باشند که يک بايت طول دارند و کد اسکی کاراکتر مورد نظر را در خود حفظ می کنند. به عنوان مثال کد اسکی کاراکتر A  عدد 65 می باشد.

2- int : اين نوع داده برای ذخيره اعداد صحيح مانند 1300، 32000 ، 850- به کار می رود و بازه قابل قبول آن 32768- تا 32767 می باشد.

3- float : اين نوع داده برای ذخيره اعداد اعشاری مانند 12.5241 ، 1501.3- ، 1415.1234 به کار می رود و دقت آن تا 7 رقم اعشاری می باشد.

4- double : اين نوع داده برای ذخيره سازی اعداد اعشاری بزرگ به کار می رود و دقت آن از float بيشتر می باشد.

باکلماتی مانند signed ( علامت دار) ، unsigned ( بدون علامت)، short (کوتاه) و long ( بلند) انواع داده های جديدی می توان ايجاد کرد. نوع int با هر چهار کلمه فوق می تواند مورد استفاده قرار گيرد. نوع char می تواند با signed و unsigned به کار رود و نوع double می تواند با long به کار رود. به جدول زير توجه کنيد:

نوع داده

طول داده

بازه

unsigned char

8 bits

0 to 255

char

8 bits

-128 to 127

enum

16 bits

-32,768 to 32,767

unsigned int

16 bits

0 to 65,535

short int

16 bits

-32,768 to 32,767

int

16 bits

-32,768 to 32,767

unsigned long

32 bits

0 to 4,294,967,295

long

32 bits

-2,147,483,648 to 2,147,483,647

float

32 bits

3.4 * (10**-38) to 3.4 * (10**+38)

double

64 bits

1.7 * (10**-308) to 1.7 * (10**+308)

long double

80 bits

3.4 * (10**-4932) to 1.1 * (10**+4932)